Κάντανος - Κάνδανος

Γράφει η ΜΑΡΙΑ ΝΙΚ. ΓΡΥΦΑΚΗ*

Η αγωνία των Καντανιωτών για την Κάντανο πάντα ήταν μεγάλη. Για την πρόοδό της και την προστασία της.
Η ιστορία της, φωτεινή στο πέρασμα των αιώνων.
Από πάντα απειλείται και καταστρέφεται, από πολέμους και διάφορους απρόβλεπτους κινδύνους που αποβλέπουν στην ομορφιά και τον πλούτο της. Ο εκάστοτε κατακτητής άφηνε και τα δικά του καταστροφικά απομεινάρια. Πάντα όμως μέσα από στάχτες και αποκαϊδια ξαναγεννημένη προόδευε. Με ανθρώπους που έδιναν μάχες ζωής και προόδου ιστορικές και καθημερινές.
Την εποχή του '80 όταν ζητούσαμε την ψήφο των Καντανιωτών, ήταν μια άλλη, αγνή, ρομαντική εποχή.
Με στόχους, οραματισμούς και φιλοδοξίες προόδου, για το βάθος χρόνου, για το μέλλον και για την πρόοδο πάντα της Καντάνου.
Με επιδιώξεις για μια καλύτερη ζωή. Για έργα προόδου, και προστασίας από βέβηλα χέρια. Πάντα ήταν μπροστά μας η ιερή ιδέα που ήταν σε μας κληρονομιά από τους προηγούμενους. "Να κάμουμε ό,τι μπορούμε για να μην ρημάξει η Κάντανος". Οταν παρουσιαζόταν κάποια δυσκολία τον πρώτο λογο τον είχαν οι Καντανιώτες.
Οχι με τα μεγάλα λόγια.
Αλλά με τα μεγάλα έργα...
Δυστυχώς από τότε και μετά ο Καντανιώτης έχει τον λόγο μόνον την ημέρα των εκλογών. Μια επαναλαμβανόμενη ιστορία... Τα μεταπολεμικά τεράστια για την εποχή έργα σφραγίστηκαν, από τους επιτήδειους.
Χωρίς ευθύνες και αιδώ. Μια ιεροσυλία στο αίμα, τον ιδρώτα και το υστέρημα των γονιών μας. Στο βάθος χρόνου της πανάρχαιας ιστορίας της Καντάνου είναι η πόλις της νίκης. Με ιστορία αγώνων και θυσιών, ιδανικών, και οραμάτων, σε ήθη και έθιμα, τέχνες και κληρονομιές που την δόξασαν στα πέρατα της γής. Στην σημερινή εποχή των διαπλοκών, της σύγχυσης, του απρόσμενου, για το τι ξημερώνει η επόμενη μέρα. Αυτήν την εποχή που αυτοβραβεύονται για έργα και ημέρες σκοτεινές... Το φιλέτο της Καντάνου και ολοπεριμετρικά, Μπαμπακάδος, Στεφανόπετρα, Σταυρός, Σπίνα, Άναβος, Φαράγγι μυρίζει περίεργα και αποπνικτικά από παντού και καπνίζει από παντού...
Δεν παίρνει άλλο να κάνουμε ότι δεν ακούμε, και ότι δεν καταλαβαίνουμε τι διαβάζουμε.
Η Κάντανος γράφεται και εκφωνείται, δημόσια και στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης τώρα τελευταία "Κάνδανος".
Συνέχεια ξεπουλιούνται τα ιερά και τα όσιά μας, εκβιαστικά και χωρίς τύψεις.
Από διαπλεκόμενους, υπεύθυνους, και αδιάφορους... συχνά, πυκνά, λέγεται "Κάνδανος". Φαίνεται ότι εμποδίζει το ένδοξο παρελθόν της Καντάνου.
Και μπαίνει σε πολλά μελλοντικά σκοτεινά σχέδια... Ανιστόρητα. Με οργανωμένες παρασκηνιακές μεθοδεύσεις και κινήσεις, που κρύβουν, επιδιώξεις και αφανείς σκοπούς. Μια βραδυφλεγής μεγατόνων βόμβα για την Κάντανο.
Όπως όλες που σκούνε κατά καιρούς... Αργά και μεθοδικά με το Κάνδανος εξαφανίζουν την ιστορία με το ένδοξο παρελθόν και την παραδίνουν άνευ όρων και δεσμεύσεων, στο άγνωστο, άδειο παρόν και μέλλον, των πολυεθνικών άνομων συμφερόντων.
Βέβαια, με τον πλουτισμό μόνον, των ολίγων και των εκλεκτών τους.
Εσείς που ξεπουλήσατε και ξεπουλάτε τον αέρα μας, την ιστορία μας και τα πιστεύω μας, τα ιδανικά μας, τα ήθη και έθιμα. Τα βουνά μας, την γή μας, τον τόπο μας και το νερό μας. Και όλα όσα μας χαρακτηρίζουν σαν Σελινιώτες και Καντανιώτες. Εσείς που χωρίς σεβασμό σκοτώνετε και διώχνετε τους αετούς, τα γεράκια και τα διάφορα άλλα πουλιά και ζώα. Τα χιλιάδες πανέμορφα αιωνόβια διάφορα δέντρα, φυτά και θάμνους από τα οποία ορισμένα είναι προστατευόμενα όμως, καταστρέφονται... Το Δασαρχείο και οι άλλες υπεύθυνες υπηρεσίες, δεν βλέπουν, δεν ακούνε, αδιαφορούν και κοιτάζουν αλλού.
Μιλάνε για αναδασώσεις στις τεράστιες τρύπες...
Και για τα εξαφανισμένα βουνά που ξεθεμελιώνονται σε αμέτρητα βάθη με τρύπες τεραστίων διαστάσεων, μέχρι και τα αμέτρητα ύψη. Τις τρύπες της τεράστιες που ανοίγουν και κλείνουν, ποιος τις ελέγχει; Για το τι γίνεται εκει μέσα; Σ' αυτά τα αμέτρητα βάθη, γκρεμίζουν και ρίχνουν μέσα τα φουρνέλα τα ιστορικά βουνά της Καντάνου. Χαρτιά διάφορα πάνε και έρχονται, η μια απόφαση καλύπτει την άλλη.
Ετσι για να μένουν όλοι ικανοποιημένοι και να μην είναι κανείς αδικημένος ότι δεν πήρε το χαρτάκι του... Οι γονιοί μας και οι παππούδες μας χιλιάδες χρόνια διαφύλαξαν αυτόν τον πανέμορφο καταπράσινο τόπο, και μας τον παρέδωσαν, για να τον παραδώσουμε και εμείς. Τα λατομεία, τα λουκέτα των έργων, οι σβούροι, και τα άλλα που είναι πίσω, άλλοι τα έχουνε δρομολογήσει.
Οπως έχω γράψει και σε προηγούμενη, επιστολή μου, πρέπει να φύγουν εδώ και τώρα, από τα χώματά μας. Θέλουμε να παραδώσουμε τη γη μας στα παιδιά μας και στα εγγόνια μας. Τα βουνά μας, ο αέρας, το νερό μας και η γη μας.
Ο ήλιος με τις ελπίδες μας, την ιστορία μας και τα όνειρά μας, τα ιδανικά μας και οι αξίες μας, τα ήθη και έθιμα ανήκουν στα παιδιά μας και στα παιδιά τους.
Το να παραδίδονται όλα αυτά σταδιακά στα πολυεθνικά συμφέροντα με παραπλανητικές προφάσεις, με δόλιους τρόπους και με την αποποίηση των ευθυνών με άφθονα κροκοδίλεια δάκρυα... είναι το τραγικό κατάντημα αυτών που μας κυβερνούσαν και μας κυβερνούν!
Μένουν ασυγκίνητοι γιατί δεν θα έχουν περπατήσει ποτέ στα χώματα και στα γύρω βουνά του τόπου μας! Δεν έχουνε πιει από τα ρυάκια και τις πηγές νερό. Δεν έχουνε ταϊσει ορφανά άγρια πουλάκια σε φωλιές, ή άλλα ζωάκια. Δεν έχουν χαρεί τα ηλιοβασιλέματα και τις ανατολές του ήλιου. Δεν έχουνε χορτάσει με τα φρούτα και τους καρπούς των δέντρων που πλούσια τους προσφέρουν. Δεν έχουν φάει και δεν έχουν ξεκουραστεί στην σκιά του πλατάνου, του δρυ, του πεύκου, ή των άλλων αιωνόβιων δέντρων. Για να δούνε πόσο νόστιμο και γλυκό είναι αυτό το ψωμί. Δεν εζήσανε και δεν ακούσανε από τους γονείς τους τις αμέτρητες αληθινές ιστορίες και τα αληθινά παραμύθια, των θρύλων και των παραδόσεων. Δεν παίξανε στα βουνά με τα άλλα παιδιά όταν έβοσκαν τα ζώα τους. Δεν περπατήσανε μέχρι τον Σταυρό για να χαρούνε από εκεί ψηλά την ομορφιά όλου του Σελίνου.
Δεν ακούσανε ποτέ τους χτύπους από τις τρομαγμένες καρδιές των ζώων που ζητούν προστασία.
Δεν ζήσανε τους κεραυνούς, τις βροχές και τα χιόνια. Τα κατακαίρια και τα στοιχειά της φύσης.
Δεν παίξανε στα βράχια με τα κατσικάκια. Δεν ανάψανε φωτιά τον χειμώνα στα βουνά για να ζεσταθούνε. Δεν χαρήκανε το κελάηδισμα των πουλιών και τους διάφορους ήχους των ρυακιών της φύσης και της νύχτας. Δεν κόψανε τα αμέτρητα διάφορα λουλούδια της άνοιξης να τα πάνε σε γονείς, παππούδες, αδέλφια και στην εκκλησία. Δεν μετρήσανε τα άστρα και δεν δεχτήκανε τα χάδια του φεγγαριού στις καλοκαιρινές, αποσπερίδες. Δεν φροντίσανε ούτε ανθρώπους ούτε ζώα στην χωρίς αισθήματα πορεία της ζωής τους.
Από ό,τι φαίνεται μπροστά τους όλα αυτά κοστολογούνται μόνον ψυχρά και ανελέητα, με το άψυχο χρήμα των διαπραγματεύσεων και του ξεπουλήματος, που μπαίνει άφθονο και αμέτρητο μόνον σε ορισμένες τσέπες. Χωρίς συναισθηματισμούς ή άλλου είδους δεσμεύσεις.
Εμείς που φωνάζουμε για τους λύκους που έχουν κατασπαράξει και κατασπαράζουν τον τόπο μας. Με τις φωνές μας ας αφυπνισθούν οι απανταχού Καντανιώτες. Να ξυπνήσουν και οι απανταχού συνειδήσεις για την ανελέητη καταστροφή της Καντάνου. Η θεία δίκη, η εκδίκηση της φύσης, που δεν ξεχνά ποτέ την αδιαφορία, την ασέβεια, την περιφρόνηση, την αχαριστία, προς τους δικούς μας, που αναπαύονται στις γύρω εκκλησίες και στα βουνά.
Εχουν να δώσουν πολλά χρωστούμενα σε αίτιους και αναίτιους, μελλοντικά...

* Τέως αντιπρόεδρος Καντάνου,
μέλος Παγκρήτιου Ενώσεως Λογοτεχνών

Χανιώτικα Νέα 19/01/2009 http://www.haniotika-nea.gr/index.php?art_id=28893