ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ (Νο2) ΚΑΝΤΑΝΙΩΤΗ

Στην τέχνη υπάρχει η κωμωδία το δράμα ο τράγος η έλαφος, αλλά και ο τραγέλαφος.

Στη συνύπαρξη υπάρχει το μοίρασμα η κατανόηση η επικοινωνία, αλλά και ο ναρκισσισμός.

Στον λόγο υπάρχει η σοβαρότητα το χιούμορ ο σαρκασμός, αλλά και οι γεφυρισμοί

Στο γράψιμο (όπως μαθαίναμε τα παλιά χρόνια) τα καλλωπιστικά στοιχεία ,αλλά και οι περιττολογίες ο πλατειασμός και η κούραση (που σε κάνουν να μην ολοκληρώνεις την ανάγνωση ενός κειμένου.

Στην αίσθηση εαυτού υπάρχει η αποδοχή η ικανοποίηση η ματαίωση η απογοήτευση, αλλά και ο βαυκαλισμός και η αυτοϊκανοποίηση (για αυτή την τελευταία στα λεξικά υπάρχουν πολλές ταυτόσημες έννοιες αλλά ο χώρος δεν μου επιτρέπει να τις παραθέσω).

Στην επικοινωνία υπάρχει ο μονόλογος ο διάλογος η εσωτερική συζήτηση με τον εαυτό μας, αλλά και η ενασχόληση με τον λόγο του άλλου με στόχο την στρέβλωση και την παρερμηνεία.
Σε όλα τα παραπάνω (αλλά και σε πολλά άλλα που αποτελούν μαζί με αυτά βασικές λειτουργίες της ζωής) πολλά μπορούν να προστεθούν ανάλογα με του καθενός την ιεράρχηση. Θα σταθούμε όμως λίγο παραπάνω στο τελευταίο που αφορά κυρίως αυτό που “προσπαθούμε” να κάνουμε όλοι εδώ δηλαδή να επικοινωνήσουμε.
Το βασικό στοιχείο της επικοινωνίας στον άνθρωπο είναι ο λόγος. Ο λόγος που έχει λόγο (ύπαρξης). Αν ο λόγος (ύπαρξης) του λόγου μας είναι “ΜΟΝΟ” ο λόγος του συνομιλητή μας τότε δεν είναι λόγος αλλά αντίλογος. Τότε δεν περιέχει θέση αλλά αντίθεση.
Ο διάλογος απαιτεί τουλάχιστον δύο λόγους. Μεταξύ λόγου και αντίλογου αυτό που υπάρχει είναι ο διαπληκτισμός. Πολύ δε περισσότερο εάν αυτός ο αντίλογος περιέχει διαστρεβλωμένο παρερμηνευμένο λόγο του συνομιλητή μας.
Πολλές φορές αυτή η παρερμηνεία οφείλεται στην άγνοια άλλες πάλι είναι πάγια τακτική. Και εάν μεν οφείλεται στην άγνοια αυτός που τον χρησιμοποιεί οφείλει να μην τον θέτει σαν κύριο επιχείρημα του εάν όμως είναι πάγια τακτική χαρακτηρίζει αυτόν που το κάνει ως προβοκάτορα.

Ειρήσθω εν παρόδω η λέξη μανιφέστο προέρχεται από την ιταλική λέξη manifestare που σημαίνει διαδηλώνω με την έννοια της υπογραμμισμένης τονισμένης έντονης δήλωσης-διαφωνίας-διεκδίκησης. Ούτε η συμφωνία αλλά ούτε καν η υποστήριξη άλλου εκτός από εκείνον που το διαδηλώνει είναι απαραίτητη για την “ανάρτηση” ενός μανιφέστου. Πολλές φορές βέβαια ένα μανιφέστο γίνεται αποδεκτό από τις μάζες και τότε προσλαμβάνει άλλη μορφή. Τέτοια φιλοδοξία από τον γράφοντα δεν υφίσταται για τα μανιφέστα του.
Λέγεται λοιπόν ότι πρέπει να σκεφτόμαστε πριν μιλήσουμε (να βουτάμε την γλώσσα μας στο μυαλό μας) μικροί μεγάλοι ακριβώς για να ανασύρουμε τις γνώσεις που έχουμε προκειμένου να συνομιλήσουμε και να μην είμαστε ούτε στείροι αλλά ούτε και προβοκάτορες.

Υπάρχει βέβαια και ένας άλλος λόγος. Εκείνος που θέλουμε να ακούσουμε. Και αν δεν τον ακούσουμε μας δυσαρεστεί μας προκαλεί αντιδράσεις. Ζητάμε από το συνομιλητή μας με επιμονή να τον αναφέρει λες και τελικά ο κάθε ένας από εμάς είναι υποχρεωμένος να πει στον άλλο αυτά που εκείνος θέλει να ακούσει. Τελικό αποτέλεσμα? Δεν ακούμε ούτε εκείνα τα οποία σε τελική ανάλυση θέλει ο ίδιος να μας πει. Παθαίνουμε δηλαδή το λεγόμενο φαινόμενο της επιλεκτικής κώφωσης.

Διαφορετική ερμηνεία από τις πολλές που μπορούν να δοθούν για το όνομα του Έκο του Lost (και πέραν της αξιόλογης που έχει ήδη κατατεθεί στην ιστοσελίδα) είναι ότι προέρχεται από την λέξη echo ελληνιστί ηχώ. Την ηχώ την παρατηρούμε σε συγκεκριμένα μέρη όπως είναι οι κοιλάδες ή τα φαράγγια. Είναι το φυσικό φαινόμενο της επανάληψης των λόγων μας, λόγω αντανάκλασης του ήχου σε φυσικό εμπόδιο που βρίσκεται σε συγκεκριμένη απόσταση. Ειδικά στα φαράγγια λόγω της ιδιομορφίας τους παρατηρείται το φαινόμενο με την πολλαπλή ηχώ. Παρατηρούμε δηλαδή τη φωνή μας να επαναλαμβάνεται περισσότερες από μία φορές.
Σε ορισμένα βέβαια φαράγγια λόγω ανθρωπίνων παρεμβάσεων και καταστροφών, όπως είναι τα νταμάρια, ακούμε την επανάληψη της φωνής μας αλλά με παραμόρφωση πολλές φορές μάλιστα δεν την ξανακούμε ποτέ γιατί την καταπίνει. Άκουσα όμως ότι τελικά δεν την καταπίνει “ΤΗ ΒΑΖΕΙ ΣΤΟ ΨΥΓΕΙΟ”