"Θέλω και εγώ να ζήσω"

ΘΕΛΩ ΚΑΙ ΕΓΩ ΝΑ ΖΗΣΩ

Ως γνωστόν εδώ και μερικά χρόνια γίνονται τμηματικά έργα βελτίωσης του κάθετου οδικού άξονα Ταυρωνίτη-Παλαιόχωρας Χανίων. Όπως πληροφορήθηκα από τους υπεύθυνους της Νομαρχίας ο υπό κατασκευή δρόμος έχει ενταχθεί στην τέταρτη (Δ΄) κατηγορία, που σημαίνει ότι προβλέπεται ως ανώτατο όριο ταχύτητας τα 50-60 χιλιόμετρα την ώρα και το όλο έργο «περιφρουρείται» από αρμόδιες περιβαντολλογικές μελέτες.
Γι’ αυτούς τους λόγους προφανώς στα τμήματα που έχουν ήδη κατασκευασθεί οι παρεμβάσεις στο φυσικό και ανθρώπινο περιβάλλον ήταν (με εξαίρεση τα Γρηγοριανά) σχετικά ήπιες χωρίς δραστικές αλλαγές και μετατοπίσεις στην πορεία του προκάτοχου δρόμου.
Εδώ και λίγο καιρό ήρθε η σειρά της υλοποίησης του έργου και μέσα στο χωριό μου το Κακοδίκι.
Άφωνοι, εγώ και πολλοί από τους κατοίκους, παρακολουθούμε ανήμποροι να αποτρέψουμε (έχουν ληφθεί τελεσίδικες αποφάσεις) την σταδιακή αλλά οριστική καταστροφή της φυσιογνωμίας του χωριού μας.
Βασικότερη και όχι μοναδική αιτία είναι η κατασκευή μέσα στο χωριό τριών γεφυρών, τη στιγμή που πουθενά αλλού (και υπάρχουν πράγματι πολλά σημεία που ίσως να χρειάζονταν) καθ’ όλο το μήκος του εν λόγω δρόμου δεν έχουν γίνει αντίστοιχες κατασκευές.
Τρεις πανέμορφες καταπράσινες ρεματιές γιομάτες από ελιές, πλατάνια, δρυάδες, πρίνους και πολλών άλλων ειδών βλάστηση θα δώσουν τη θέση τους σε χιλιάδες τόνους μπετόν και ασφάλτου. Συνολικό όφελος: η μείωση της διαδρομής περίπου 300 μέτρα και ο πιθανός χρόνος συντόμευσης περί τα 30 δευτερόλεπτα. Μετρήσεις απ’ ότι φαίνεται αρκετές για τους «εμπνευστές» των γιοφυριών ώστε να κατασπαταληθούν εκατομμύρια ευρώ και να καταστραφεί η ομορφιά ενός ολόκληρου χωριού.
Έτσι μέσα σε λίγες ημέρες κόπηκαν και ξεριζώθηκαν « μνήμες και αρώματα» εκατοντάδων δέντρων, ρυάκια μπαζώθηκαν, σπίτια είναι έτοιμα προς κατεδάφιση και χειρότερο οι γειτονιές και οι αυλές μας απειλούνται από την εισβολή των μπουλντόζων.
Μα καλά θα με ρωτήσετε : είστε ενάντιος στην πρόοδο και την ανάπτυξη του τόπου σου; Όχι, απαντώ κατηγορηματικά. Είμαι ενάντιος στον ΠΑΡΑΛΟΓΙΣΜΟ και την ΑΥΘΑΙΡΕΣΙΑ. Ο δρόμος μπορούσε και έπρεπε να βελτιωθεί αλλά με σεβασμό και αγάπη για το ανθρώπινο και φυσικό περιβάλλον, με ευθύνη και ευγνωμοσύνη γι’ αυτά που δημιούργησαν μοχθώντας και πολεμώντας οι πρόγονοι μας.
Γι’ αυτό όλοι εσείς «αγαπητοί» μου Βουλευτές, Νομάρχες, Δήμαρχοι, Μηχανικοί και Περιβαντολλόγοι καλά θα κάνατε να μην αποφασίζετε για τις τύχες μας από τις πολυθρόνες των σύγχρονων κλιματιζόμενων γραφείων σας. Ας κάνετε που και που (και όχι μόνο προεκλογικά) και καμιά βόλτα στα εγκαταλειμμένα χωριά μας, να ρωτάτε για την γνώμη αυτών που βρέθηκαν (έστω κι αν οι ίδιοι πολλές φορές δε το συνειδητοποιούν) να «φυλάσσουν Θερμοπύλες». Και μην ξεχνάτε ότι τη δύναμη να αποφασίζετε, σας την δίνουμε Εμείς και αυτά που δήθεν ξοδεύετε για τα έργα σας είναι τα Χρήματα μας.
Παρά ταύτα διαβλέπω κι ένα καλό να βγαίνει.
Προτείνω στο δήμαρχο Καντάνου να εισηγηθεί στο δημοτικό συμβούλιο την μετονομασία του κακόηχου αλλά ιστορικού ονόματος του χωριού μας από «Κακοδίκι» σε οι «Οι Τρεις Γέφυρες», (“The three Bridges”) στη δε βάση της καθεμιάς από αυτές να γραφούν σε μαρμάρινη ή εάν θέλετε και σε επίχρυση πλακέτα, τα ονόματα των Εμπνευστών τους ώστε να είναι : «Αιωνία η Μνήμη τους»
Αφορμή για την παρούσα επιστολή στάθηκε η συγκινητική προσπάθεια αυτού του άτυχου δρυ σήμα κατατεθέν του χωριού,(βρίσκεται στον οικισμό Καλλιθέα) που παρόλο το τόσο βαθύ κόψιμο του, βλάστησε ξανά χωρίς καμιά φροντίδα, μέσα στον καύσωνα του καλοκαιριού.
Ίσως και να θέλει κάτι να μας πει, αλλά ξέχασα! Πέρασε πια πολύς καιρός από τότε που οι άνθρωποι έπαψαν πια να ακούν και να κατανοούν την ομιλία της φύσης. Ίσως τα δάκρυα του μπάρμπα Γιώργη εκεί από ψηλά που βρίσκεται, να πότισαν και λίπαναν τις ρίζες του. Ίσως και οι θύμησες «απ’τσί χαρές και λύπες», τα σιγοκουβεντιάσματα και τα μεστά τραγούδια από τις παρέες που φιλοξενήθηκαν στον Ίσκιο του να θέλουν να ξαναζωντανέψουν στο πρώτο αγέρι του βοριά.
Δεν είναι ντροπή, ούτε ένδειξη αδυναμίας, εσείς υπεύθυνοι της Νομαρχίας για την τήρηση των δημοσίων έργων «ως άλλοτε θεοί δημιουργοί» να τον αφήσετε να ΖΗΣΕΙ.

Κωστής Πετράκης
Κοινωνιολόγος, Φωτογράφος μέλος του Καλλιτεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδος

Σημείωση: Η παραπάνω επιστολή δημοσιεύτηκε στα "Χανιώτικα Νέα" στις 1/7/2007