Απάντηση για τα μνημεία και “μνημεία” της Καντάνου

Κύριε διευθυντά
Στο φύλλο της εφημερίδας σας της 4ης Αυγούστου 2009 ( σελ 3), δημοσιεύτηκε σχόλιο
του συνεργάτη σας με στοιχεία (Στ.Γ.Κ.) με θέμα Μνημεία και «Μνημεία», που αναφέρεται στην περιβόητη πυραμίδα που βρίσκεται στον αύλειο χώρο της πρόσοψης του Ι.Ν. Αναλήψεως.
Εύστοχα λοιπόν ο συνεργάτης σας, παρατηρεί και σχολιάζει την «πυραμίδα» και τον εγκαταλελειμμένο σταυρό που βρίσκεται κατά
γης. Περίμενα να υπάρξει κάποια αντίδραση από τους αρμόδιους, αλλά φαίνεται ότι σ΄ αυτόν τον τόπο ακόμη και τα κυρίαρχα σύμβολα της θρησκείας μας, παραπετιούνται με αυτόν τον τρόπο, την στιγμή μάλιστα, που το ποσοστό των αλλόπιστων ακόμη και στην Κάντανο αρχίζει να αυξάνεται με διψήφια εκατοστιαία ποσοστά. Ο σταυρός λοιπόν αυτός ήταν τοποθετημένος στον τρούλο της Ανάληψης και για πενήντα χρόνια, πάνω του έπεφταν τα βλέμματα όλων των Καντανιωτών και όχι μόνο, ήταν ορατός από όλα τα μέρη του λεκανοπεδίου. Κατασκευάστηκε από λευκό τσιμέντο την δεκαετία του 50 από τον εργολάβο της εκκλησίας. Από τον τρούλο «καθηλώθηκε» τη δεκαετία του1980 όταν αντικαταστάθηκε από άλλον μαρμάρινο, από τον εργολήπτη κ. Αντωνακάκη Παντελή. Ο εργολήπτης ως ήταν φυσικό, δεν τον κατάστρεψε, αλλά τον άφησε εκεί που τον φωτογράφησε ο συνεργάτης σας, και δυστυχώς θα παραμείνει... εκεί ποιος ξέρει μέχρι πότε. Η πυραμίδα που δείχνει η φωτογραφία κατασκευάστηκε από τον εργολήπτη Αντωνακάκη Σπύρο την περίοδο της χούντας και χρηματοδοτήθηκε από την Οργάνωση θυμάτων ναζί «Η μάνα του Φοίνικος» μετά από επίσκεψη του μέλους της Άννας Ροίδου με σκοπό στις έδρες της πυραμίδας να αναγραφούν τα ονόματα των θυμάτων
πολέμου και στα πλατώματα της βάσεως να στηθούν οι προτομές των καπεταναίων και
Τουρκομάχων του Σελίνου. Όμως το όνειρο της κ. Ροίδου έμεινε όνειρο. Το πυραμοειδές
αυτό κουφάρι και η περίοπτη θέση του, αποτέλεσε το ακουμπιστήρι της μαρμάρινης πλάκας, που άφησαν οι Ούνοι, όταν κατέστρεψαν την Κάντανο. Μέχρι τότε η πλάκα ήταν ακουμπισμένη στον εξωτερικό τοίχο και κάτω από τα σταλάματα των κεραμιδιών στον περίβολο του Δημοτικού σχολείου και εμείς τα σχολιαρούδια, αφού κανείς δεν μας εμπόδιζε, την είχαμε «μάνα» στο κρυφτό και «σταθμαρχείο», στους κλέφτες και χωροφυλάκους, που παίζαμε. Η βορεινή πλευρά λοιπόν της πυραμίδας με την
πλάκα, αποτέλεσε το επίσημο μνημείο της Κοινότητας για αρκετά χρόνια, μέχρι που μεταφέρθηκε στα γραφεία του νεοσύστατου (1980) Πολιτ. Συλλόγου, και το μνημείο κατασκευάστηκε στην πλατεία. Το άψυχο κουφάρι της πυραμίδας έδωσε έμπνευση στον τέως Επίσκοπο Κισάμου και Σελίνου Ειρηναίο, να μνημειοθετήσει θεματικά
την πάλαι ποτέ Επισκοπή Καντάνου, χωρίς όμως να πραγματοποιηθεί ποτέ.
Σήμερα, η πυραμίδα σαν φόρμα χάνεται ανάμεσα σε δύο υπέρ-ογκώδη κτήρια της Εκκλησίας και του Δημαρχείου και προσφέρεται για ιστορική μνημειακή αξιοποίηση.
Ευτύχης Κορκίδης

Χ.Ν. 22/08/2009