17 Νοεμβρίου 1973 η γενιά του Πολυτεχνείου, 17 Νοεμβρίου 2009 η γενιά των Stage.

Μετά τη γενιά του εμφυλίου , τη γενιά του 60, έρχεται η γενιά του Πολυτεχνείου και της μεταπολίτευσης, γεμάτη ελπίδες και όνειρα. Στη συνέχεια της χαμένης ζωής. Οι νέοι άνθρωποι τότε, αποφασίσαμε να υπερασπιστούμε τη ζωή μας, και να πούμε όχι στο στρατιωτικό καθεστώς που κράτησε επτά χρόνια, τέσσερις μήνες και τρεις μέρες. Η κοινωνική δικαιοσύνη, η έννοια της ελευθερίας έπαιρνε τεράστιες διαστάσεις στις καθημερινές μας κρυφές συζητήσεις , νιώθαμε ότι η άνοιξη είναι κοντά και θα αντικαθιστούσε τις γκρίζες μέρες του χειμώνα. Τότε εσωτερικοί μετανάστες στη καρδιά των γεγονότων. Στις 16 -17 του Νοεμβρίου το στρατιωτικό καθεστώς τραυματίστηκε βαριά από τα γεγονότα του Πολυτεχνείου, φοιτητές αγρότες και εργαζόμενοι, νέοι και νέες, ύψωσαν τη φωνή τους και είπαν ως εδώ. Το στρατιωτικό καθεστώς ήταν αποφασισμένο να εξαφανίσει κάθε φωνή διαμαρτυρίας, κάθε σκέψη διαφορετική. Δεν τα κατάφεραν γιατί τότε οι αξίες ενός μεγάλου κομματιού της νέας γενιάς , οι αξίες των ενεργών πολιτών της συλλογικής αλληλεγγύης δε το επέτρεψαν...
Η Ελλάδα του φόβου της ανασφάλειας και της καχυποψίας μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου, άρχισε να χάνεται, άρχισε να γεμίζει με ιδέες γεμάτες χρώματα και ένα καινούργιος κόσμος απαιτούσε να σταματήσει η λογοκρισία και να γεννηθεί επιτέλους η ελευθερία. Η ενδυνάμωση της δημοκρατίας δεν ήταν μόνο πολιτική ανάγκη ήταν πλέον και κοινωνική επιλογή.
Η ανατροπή που έγινε στο Πολυτεχνείο έφερε άραγε το καινούργιο; Οι διασπασμένες και τότε δυνάμεις της αριστεράς δεν υπερασπίστηκαν μια διαφορετική πρόταση με αποτέλεσμα να εγκατασταθεί μια παλαιοκομματική δημοκρατία που την υποδέχτηκε ο κόσμος με αναμμένα κεριά.
Σήμερα 36 χρόνια μετά παραμένουν επίκαιρα και μακρινά τα αιτήματα τη εποχής εκείνης. Η ποινικοποίηση της ενδυματολογικής άποψης και όχι της εγκληματικής πράξης σηματοδοτεί την ποινικοποίηση της συλλογικής διαμαρτυρίας. Οι πολιτικές καταστολής χρόνια τώρα, είναι σε ημερησία διάταξη, είναι γνωστό και κατανοητό ότι οι πολιτικές καταστολής αποξενώνουν την νέα γενιά από το κοινωνικό γίγνεσθαι και οδηγούν την ελληνική κοινωνία στην απόγνωση. Η ΝΕΑ ΓΕΝΙΑ έχει απομακρυνθεί από τα πολιτικά κόμματα και τους θεσμούς, οι σημερινές πολιτικές καταστολής κτυπούν τα πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα. Σήμερα γίνεται «Διακριτικά» το σπάσιμο των απεργιών μέσα στις αίθουσες των δικαστηρίων και μάλιστα με μελλοντική ισχύ, της ποινικοποίησης, της κοινωνικής δράσης.
Οι χιλιάδες νέοι άνθρωποι αναζητούν δουλειά υποκύπτοντας σε κάθε πολιτικό εκβιασμό με πρωτεργάτη το δημόσιο και τιμωρούνται για αυτό, ενώ ο θύτης παραμένει στο απυρόβλητο και το θύμα στήνεται στο τοίχο για την «αναίδεια» του να διεκδικεί το δικαίωμα στην εργασία και μάλιστα εργασία των 400 ευρώ δηλαδή στα όρια της φτώχειας και της εξαθλίωσης. Η περιφέρεια είναι εγκαταλελειμμένη και οι νέοι αγρότες μας βρίσκονται στο έλεος του… καιρού. Με το ερώτημα γιατί αυτές οι πολιτικές εις βάρος μας; Η νέα γενιά βρίσκεται αποκλεισμένη και ενοχοποιημένη, οι συνθήκες ζωής, οι εργασιακές συνθήκες, η προστασία του περιβάλλοντος, τα ασφαλιστικά δικαιώματα, ο ελεύθερος προσωπικός χρόνος, και οι προσωπικές σχέσεις, βρίσκονται σε ώρα μηδέν.. Ενώ από την άλλη μεριά χιλιάδες «αξιότιμοι ποντικοί» ξεκοκαλίζουν τον εθνικό πλούτο με το πρόσχημα της ιδιωτικοποίησης και της ανάπτυξης του δημόσιου πλούτου…
Σήμερα 36 χρόνια, μετά ζούμε την ποιο σκληρή ιστορική εποχή η σημερινή γενιά θα ζήσει σε σκληρό και απάνθρωπο κοινωνικό περιβάλλον. Τα γεγονότα του Δεκέμβρη σηματοδοτούν εκρηκτικές καταστάσεις, αν δεν αντιμετωπιστούν με πολιτικές εναλλακτικές που να επιλύουν τα προβλήματα με υπευθυνότητα. Η ανεργία, τα ναρκωτικά, τα κοινωνικά εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα, πρέπει να δρομολογηθούν λύσεις από τις κυβερνήσεις. Λύσεις ανθρώπινες και αξιοπρεπείς. Το “κλίμα” που δημιουργείται σιγά σιγά στην ελληνική κοινωνία είναι εκρηκτικό. Οι πολιτικές καταστολής τύπου Επαρχείων, η απομόνωση της νέας γενιάς από τα πολιτικά δρώμενα πρέπει να αφαιρεθούν από την πολιτική ατζέντα και να ισχύσουν πολιτικές με ανθρώπινο και κοινωνικό πρόσωπο.

Στέλλα Αλφιέρη, πρώην βουλευτίνα

"Αγώνας" 18/11/2009