Οι ξεχωριστοί - οι διαφορετικοί

Κύριε διευθυντά,
επηρεασμένοι από άρθρο στα Χανιώτικα Νέα στις 13-5-2009 με τίτλο Ένας τόπος μια ιστορία" μα και άλλων επιστολών στις 17-11-2009, στη 1-12-2009, και στις 15-12- 2009 "Κάντανος - Πλατεία - Μουσείο - Μνημείο", θέλω να μεταφέρω τις σκέψεις και προβληματισμούς πολλών συγχωριανών μου μα και δικές μου. Έτσι όπως ζούμε, αλλά και όπως μεγαλώσαμε, σε κλειστές κοινωνίες, ο κάθε ένας μας είναι και ένα ανοιχτό βιβλίο... Αλλά οι διαφορετικοί και οι ξεχωριστοί, οι άνθρωποι με τα διακριτικά, που τους χαρακτηρίζουν σαν μοναδικούς, οι πιο ανήσυχοι, που τους άλλους τους ενοχλεί η διαύγεια του πνεύματος που έχουν, οι οραματιστές, οι ονειροπόλοι, αυτών που η φαντασία τους φτάνει σε σημεία, που από εκεί και πέρα όταν τα όνειρα τους πραγματοποιούνται μένουν έργα και ημέρες καλύτερες για το κοινωνικό σύνολο.
Η προσωπικότητά τους επιβάλλεται και ξεχωρίζει, χωρίς την προσωπική τους προσπάθεια.
Προικισμένοι με χαρίσματα από γεννησιμιού τους ξεχωρίζουν και γίνονται στόχος στους άλλους με πολλά ανάμιχτα συναισθήματα, που εμψυχώνουν. Και άλλοι προσπαθούν να τους επισκιάσουν με μανία, τις αξίες και τα προσόντα τους που αλλάζουν και καλυτερεύουν την ζωή των συνανθρώπων τους. Με τρόπους και μέσα που τα χαρακτηρίζει ο πανικός της αναγνώρισης, των αξιών αυτών των ξεχωριστών ανθρώπων. Η μετά θάνατος αλλά και μετά από πολλά χρόνια αναγνώρισή τους και δικαίωσή τους, γίνεται γιατί αυτοί οι αξιόλογοι και διαφορετικοί είναι ο φόβος και ο τρόμος των άλλων. Που αναδεικνύονται με άλλου είδους τρόπους και μέσα...
Και όταν πλέον είναι εντελώς ακίνδυνοι, αναγνωρίζονται με τυμπανοκρουσίες για την δική τους αυτοπροβολή πλέον. Αξιοθαύμαστος στις σκέψεις, στα όνειρα και στις κρίσεις, στους στοχασμούς, στο ακούραστο ψάξιμο και στην αστείρευτη ανησυχία του ο συγχωριανός μας κ. Ευτύχης Γ. Κορκίδης από την Κάντανο.
Ερευνητής στην λαογραφία, στην ιστορία, στην τέχνη, στα γράμματα, στον πολιτισμό, πρωτοπόρος και πρόθυμος πάντα όπου του ζητήσουν την βοήθεια του.
Το έργο του αναγνωρίζεται αναμφισβήτητα από όλο αυτόν τον κόσμο που με εμπιστοσύνη τού εμπιστεύεται σπάνια αντικείμενα για το λαογραφικό μουσείο και ιστορίες, τραγούδια, ποιήματα και αληθινά παραμύθια, θρύλους, παραδόσεις και μνήμες από τις εποχές που εμεγαλούργησαν οι αξίες και τα ιδανικά που δεν σβήνουν ούτε χάνονται. Ολα γραμμένα συλλεγμένα και φυλαγμένα με τάξη και μεγάλο μεράκι ανεξάντλητο περιμένουν χρόνια και χρόνια τί; Πολλές φορές, με την σπάνια φωνή του ζωντανεύει τα γεγονότα που περιγράφονται στα τραγούδια που του έχουν παραδώσει με εμπιστοσύνη. Ο χρόνος δεν αγγίζει τα όσα τον χαρακτηρίζουν, συνεχίζει, με τον ίδιο τρόπο που άρχισε ακλόνητος! Μεγάλους και ανεκτίμητους θησαυρούς έχει συ- λέξει και έχει καταγράψει με πάθος και πόθους για τον τόπο μας.
Τον θυμούμαι πρωτεργάτη στην ίδρυση του πολιτισμικού συλλόγου Καντάνου και του συλλόγου Καντανιωτών της Αθήνας. Τον θυμούμαι ακριβώς όπως και σήμερα πάντα να φωτογραφίζει, να ακούει και να μιλεί με όλους.
Να γράφει να ερευνά και να αναδεικνύει ακούραστα κάθε καλό του τόπου μας. Πρωτεργάτης και στην ίδρυση της τράπεζας αίματος των απανταχού Καντανιωτών που μακάρι να είχε συνεχιστεί η δραστηριότητά της μέχρι σήμερα. Το άγχος και η αγωνία του δεν περιγράφεται όταν ανέλαβε να μεταφέρει στην Αθήνα για συντήρηση την ξύλινη γερμανική επιγραφή. Με θάρρος, φόβο, και υπευθυνότητα, αλλά και με χαρά το επέστρεψε χωρίς προβλήματα.
Οι προσπάθειες του μεγάλες και στην κατασκευή του μνημείου των ηρώων, του συμβολικού ιερού χώρου, που να μπορούμε οι Καντανιώτες να τιμούμε τους νεκρούς μας ήρωες.
Πολλές και αξέχαστες είναι οι μνήμες και όχι μόνον, όταν πόρτα-πόρτα με την ηρωίδα της ζωής κα Βασιλικώ Σαρτζετάκη, τη μοδίστρα, αλλά και με άλλους μάζευαν με προσοχή και κατέγραφαν αντικείμενα διάφορα, ιστορικά, τους μάρτυρες του πολιτισμού μας και του τρόπου ζωής μας.
Τα απομεινάρια... όσα βέβαια έχουν διασωθεί από τη φωτιά, τον θάνατο και την θηριωδία των Γερμανών, για να φτιαχτεί το μουσείο. Είναι ανεκτίμητη η συλλογή του κ. Ευτύχη Γ. Κορκίδη με τα σπάνια αντικείμενα που έχει συλλέξει και είναι οι μάρτυρες της μεγάλης ιστορίας του πολιτισμού μας και του τόπου μας.
Μια κληρονομιά που την εμπιστεύτηκαν οι συντοπίτες μας με εμπιστοσύνη και ελπίδες ότι θα τα βλέπει ο κόσμος σ' ένα χώρο που να μπορεί να προβληματίζεται, να θαυμάζει, να επαινεί, να εμπνέεται και να εμψυχώνεται από αξίες που εχαρακτήριζαν τους γονείς μας.
Θυμούμαι το στελειωμένο τέλειο πλούσιο και με ανεκτίμητο υλικό μουσείο που το χαρήκαμε βέβαια για λίγο... Με την εξαντλητική του προσωπική δουλειά. Όμως μία νύχτα εξαφανίστηκε ανεξήγητα. Οι αίθουσες που ψάχνουν χρόνια και χρόνια για να το στεγάσουν, υπάρχουν και είναι κλειστές. Με παράλογες και αδικαιολόγητες δικαιολογίες, δικαιολογούν τα αδικαιολόγητα...
Για τη στέγαση του μουσείου, που μόνον συναισθήματα λύπης θα μπορούσε να προκαλεί για τον πανέμορφο ιστορικό τόπο μας. Που ξεπουλιέται ανελέητα στα πολυεθνικά φαντάσματα και συμφέροντα. Παραδέχονται πως δεν αγνόησαν καμιά περιοχή να ξεπουλήσουν μέχρι τον ιστορικό Σταυρό Καντάνου, "Σελινιώτικα Νέα 3-12-2009", τον Μπαμπακάδω, τον Αϊ - Ζήνα και όλες ολόγυρα τις καταπράσινες πανέμορφες ιστορικές βουνοκορφές μας τις έχουν παραδώσει στο έλεος και στην σκιά, μιας νυχτωμένης και βέβηλης ανάπτυξης, με καταπατήσεις, σβούρους, νταμάρια και στέρνες.
Και... έχουμε και συνέχεια....

Μαρία Νικ. Γρυφάκη τέως αντιπρόεδρος Κοινότητας Καντάνου

"X.N." 20/01/2010