Η Κουφαλοθιανή γέφυρα Καντάνου

Κύριε διευθυντά,
στις 4-11-2009 έστειλα ανοιχτή επιστολή καταγγελία προς:
1. Τον δήµαρχο Καντάνου
Σελίνου κ. Ευτύχιο Χ. ∆ασκαλάκη και το ∆ηµοτικό Συµβούλιο
2. Νοµάρχη Ν. Χανίων κ. Γρηγόριο Αρχοντάκη
3. Περιφέρεια Κρήτης – Ηράκλειο
4. Σώµα Επιθεωρητών Ελεγκτών ∆ηµόσιας ∆ιοίκησης –Περιφερειακό γραφείο Ρεθύµνου.
5. κ. ∆ιευθυντή Υπηρεσίας Περιφέρειας Κρήτης Ν. Χανίων.
Αναφερόταν σχετικά µε την καταστροφή της γέφυρας του Κουφαλοθιανού ποταµού στην Κάντανο. Ήταν σπάνιο έργο, µε χειροποίητα λιθόκτιστα τοιχία. Ένα µνηµείο κατασκευής του 1962 µε έξοδα αποπεράτωσης εξ ολοκλήρου από
τον αείµνηστο πατέρα µου Νικόλαο Ιωάν. Γρυφάκη. Ήταν ένα έργο τέχνης, παραδοσιακής οµορφιάς κατασκευασµένο από ντόπια χέρια µε µαστοριά που ο χρόνος δεν είχε τολµήσει να την αγγίξει. Με σχέδιο και πρόβλεψη µια άριστη αψεγάδιαστη και αξιοζήλευτη κατασκευή, που έπρεπε να παραδειγµατίζει τους
σηµερινούς µαστόρους. Όµως καταστράφηκε από τον ∆ήµο Καντάνου µε αµέτρη- τα κυβικά τσιµέντου. Θυσία χωρίς σεβασµό και ντροπή, στην ογκοµέτρηση των κυβικών... Σώθηκε ένα πολύ µικρό µέρος από την πάνω µεριά. Που ευτυχώς µπορούν να γίνονται οι συγκρίσεις του χθες µε το
σήµερα... Μήνες περιµένω απάντηση από θεσµικούς και µη. Βέβαια δεν θα γίνω εγώ η εξαίρεση, να µου απαντήσουν, στο πρόβληµά µου. Μετρηµένες στα δάκτυλα και κατά που τους συµφέρει οι απαντήσεις προς τους πολίτες αν και σε λίγο θα τους ζητήσουν ξανά την ψήφο τους ελαφρά τη καρδία...
Μια εικόνα σηµερινής διοίκησης από τους διοικούντες, τραγική για τον λαό. Καλύπτουν και καλύπτονται, αδιάφορα, προκλητικά και µεθοδευµένα.
Κουκουλώνονται κραυγαλέα περιστατικά και ψάχνουν τρόπους εκδίκησης για να γκρούψουν την όποια φωνή διαµαρτυρίας που ακούγεται... Πολλές
φορές ήρθα αντιµέτωπη µε την πυρά, χωρίς να µε αγγίξει µέχρι σήµερα... Βέβαια είναι γνωστόν ότι πολλοί δίκαιοι και έντιµοι βρίσκονται στην φυλακή
όπου περιφρονούνται, δικάζονται, καταδικάζονται και πολλές φορές πεθαίνουν µε την αδικία να τους συντροφεύει και νεκρούς ακόµα. Μετά από πολλή σκέψη αποφάσισα και θεωρώ ότι δεν είναι σωστό για την µνήµη του αείµνηστου πατέρα µου Νικολάου Ιωάν. Γρυφάκη να κάνω εγώ δικαστήρια. Εν ονόµατι ενός ανθρώπου που θυσίασε τα καλύτερα χρόνια της ζωής του µε το να πολεµά σε όλη την Ελλάδα για την ελευθερία της πατρίδας του. Και ενώ είχε αποκτήσει µεγάλη κτηµατική περιουσία ουδέποτε είχε πάει κανέναν στα δικαστήρια...
Το όνοµα του αείµνηστου πατέρα µου ήταν διακριτικά γραµµένο µαζί µε την χρονολογία κατασκευής της γέφυρας. Και όχι µόνον για την εξ ολοκλήρου αποπεράτωσή της, αλλά και για την αθόρυβη προσφορά του σε όλες τις ανάγκες της εποχής, αλλά και στα αναπτυξιακά έργα του τόπου µας. Η προσφορά του ήταν από τις οικονοµίες του, το αίµα και τον ιδρώτα του, αν και µεγάλωσε ορφανός αλλά είχε και πολυµελή οικογένεια. Εγώ σεβόµενη τους γονείς µου, τον τρόπο ζωής τους, τους αγώνες, τις θυσίες τους και για
την εντιµότητά τους, δεν κάνω δικαστήρια. Ο κόσµος όµως πρέπει να µαθαίνει µε ποιον αγνώµονα τρόπο πληρώνονται οι θυσίες και οι κάθε είδους
προσφορές της ζωής, για την Πατρίδα, για το κοινωνικό σύνολο και για τον τόπο, από τους κυβερνώντες... Θεωρώ λοιπόν ότι το πιο σωστό είναι να σας παραδώσω όλους σας συνειδητά στο πιο δίκαιο δικαστήριο που είναι οι
συνειδήσεις των Καντανιωτών... Γιατί οι Καντανιώτες από το περιθώριο, κάθε φορά, βρίσκονται ξαφνικά , απέναντι και µπροστά από τα προβλήµατα που σαν µανιτάρια ξεφυτρώνουν συνέχεια. Αν και οι οραµατιστές όλων αυτών, κόπτονται για άγνοια και αποποιούνται των ευθυνών τους µε δικαιολογίες, που τους γελοιοποιούν µπροστά και απέναντι στις υπογραφές που έχουν βάλει, και στα όσα και τόσα καταστροφικά που προγραµµατίζονται για τον ιστορικό τόπο
µας... Οι πανέµορφες καταπράσινες ιστορικές βουνοκορφές µας παραδόθηκαν στα φαντάσµατα των πολυεθνικών συµφερόντων για στέρνες και σβούρους µε... συνειδήσεις ελαφρές... Το ξερίζωµα και η εξαφάνηση του ιστορικού και ιδιαίτερου φυσικού κάλλους φαραγγιού µας (που είναι στο έλεος της ανάπτυξης των λατοµείων και των νταµαριών µε τα έξι (6) αξιοθρήνητα ιστορικά του σηµεία προστασίας που του χάρισε η δηµοτική αρχή...
Ο λιθόκτιστος χειροποίητος ιστορικός δρόµος είναι αντιµέτωπος µε θύελλες και κυκλώνες επικίνδυνων καιρών! Όµως και χωρίς ευαισθησίες στις αξίες, στην τέχνη και στις κληρονοµιές, τα πρόχειρα έργα επιβάλλονται µε τα δικαιολογητικά της τελευταίας στιγµής για να µην χαθούνε τα λεφτά...
Οι µπετονιέρες φορτωµένες τσιµέντα περιφέρονται στις γειτονιές µας. Όχι για συντήρηση, αλλά για αναπλάσεις όπως λένε... Η γραφικότητα, µε τις µεγάλες αξίες και κληρονοµιές εξαφανίζεται. Η σιδερόπετρα µε τους πετρόχτιστους τοίχους, τα πηγάδια, οι πλύστρες και οι γούρνες, οι βρύσες καταστρέφονται.
Λιθόκτιστες γέφυρες, εξαφανίζονται αναντικατάστατα καλντιρίµια, χάνουνται µε τα γραφικά σοκάκια και τα µονοπάτια. Η άσπρη πέτρα επιβάλλεται παντού. Αλλάζουν χρώµα και όψη οι γραφικές µας γειτονιές και γίνουνται αγνώριστες.
Πώς, µε ποιον τρόπο και ποιοι είναι αυτοί που χωρίς έλεγχο υπογράφουν εντάλµατα τέτοιων πληρωµών; Μια παραµόρφωση, που εξαφανίζει την οµορφιά και το χρώµα της σιδερόπετρας που κυριαρχούσε παντού από αιώνες και που εν αφθονία βρίσκεται στην γη µας. Σβήνεται ανελέητα και µε µανία, ό,τι θυµίζει
το παλιό, το παραδοσιακό και ό,τι µας δένει όµορφα µε το παρελθόν... Ξορίζουν τις αναµνήσεις, τις σκιές των εδικών µας που έχουν φύγει, την οµορφιά
της τέχνης, και της ψυχής τους πόθους και τα όνειρα, τις λαχτάρες και το µεράκι, που είχαν µε τις ρίζες του παρελθόντος. Εξαφανίζουνται, χάνουνται
και καταστρέφουνται οµορφιές που συνόδευσαν, γενιές και γε
νιές, που σήµερα όµως σε χρόνο µηδέν, µηδενίζουνται τα πάντα. Αν και κάποτε µια φορά και έναν καιρό το παρελθόν καθοδηγούσε το µέλλον της κάθε εποχής.
Μαρία Γρυφάκη

"Χ.Ν." 27/02/2010