Η ΜΑΥΡΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΗΣ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑΣ (ΜΕΡΙΚΟΙ ΜΥΘΟΙ ΚΑΙ ΚΑΠΟΙΕΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ)

συσπειρωση αριστερων μηχανικων

Δεν υπάρχει μηχανικός, αλλά ούτε και άλλος μισθωτός εργαζόμενος, ανεξαρτήτως πολιτικής τοποθέτησης, που να μην αντιλαμβάνεται ότι έρχονται μαύρες μέρες και θα του αρπάξουν βίαια τα λίγα που του έχουν απομείνει. Φαίνεται όμως πως για την ώρα λειτουργεί (για πόσο ακόμα;) η εκστρατεία μαύρης τρομοκρατίας που ασκεί Ε.Ε. και Κυβέρνηση, με τα χρυσοπληρωμένα παπαγαλάκια τους (πόσο άραγε πληρώνεται -μαζί με τα εξτρά- το καθένα απ αυτά;)
«Μην κουνηθείτε, μην απεργήσετε, είναι εθνική μειοδοσία». Ο προηγούμενος, που θυμόμαστε να ονομάζει την απεργία ‘αντεθνική δράση’, ήταν η Χούντα, ή κάνουμε λάθος;
«Δώστε τα όλα, γδυθείτε, δώστε και το ξεροκόμματό σας γιατί αλλιώς η χώρα καταρρέει, θα την κατασπαράξει η Ε.Ε.» Η Ε.Ε., ο καλός μας άγγελος, που όποιος μίλαγε εναντίον της ήταν τουλάχιστον καθυστερημένος.
«Εσείς φταίτε, που θέλετε όλο να καλοπερνάτε, η χώρα έχει χρέος 179% και ποιος θέλετε να το πληρώσει;» Το καημένο το κράτος (οι κυβερνήσεις του δηλ.) έχει πολλά έξοδα, πλήρωσε 28 δις € στις τράπεζες -χωρίς φυσικά να τις εθνικοποιήσει, τουλάχιστον ένα μέρος τους, για να μπορεί να ασκεί οικονομική πολιτική-, βοηθήστε το! Το πόσα πλήρωσε για τους Ολυμπιακούς αγώνες, φυσικά κανείς δεν το θυμάται. Ούτε επίσης το πόσα εκατομμύρια € κοστίζουν κάθε βδομάδα οι εκστρατείες στ’ ανοιχτά της Σομαλίας και στον Περσικό Κόλπο ή στο Αφγανιστάν (φαίνεται κι αυτές γίνονται για να καλοπερνάμε εμείς οι δημόσιοι υπάλληλοι)!
Εμείς λοιπόν έχουμε να πούμε τα εξής πολύ απλά.
Το δημόσιο χρέος της Ελλάδας είναι ψηλό, 112,6% του ΑΕΠ. Χαμηλότερο πάντως από άλλες, πιο αναπτυγμένες χώρες της Ε.Ε., από τις ΗΠΑ ή την Ιαπωνία (197,2%)!
Αν δούμε μάλιστα το συνολικό χρέος κάθε χώρας (το σύνολο δηλαδή που έχει δανειστεί το κράτος, οι επιχειρήσεις και οι ιδιώτες), η εικόνα αλλάζει εντυπωσιακά. Σύμφωνα με τα στοιχεία του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, το συνολικό χρέος της Ελλάδας είναι στο ύψος του 179% του ΑΕΠ. Εξαιρετικά υψηλό… Ίσως, αλλά ο μέσος όρος της ΕΕ είναι… 175%! Ίδιο δηλαδή. Στο συνολικό χρέος δε, καθόλου «πρωταθλήτρια» δεν είναι η Ελλάδα. Την ξεπερνούν η Ολλανδία(!) με 234%, η Ιρλανδία με 222%, το Βέλγιο με 219%, η Ισπανία με 207%, η Πορτογαλία με 197%, η Ιταλία με 194% και πάει λέγοντας.
Όσο για το 10,7% του ελλείμματος της Ελλάδας, ας πούμε ότι την ίδια χρονιά στις ΗΠΑ είναι 10% και στην Ιαπωνία 10,2%. Κανείς δεν λέει γι αυτές οι χώρες, αν θυμόμαστε καλά, ότι θα βαρέσουν κανόνι.
(Στοιχεία από άρθρο του Γ. Δελαστίκ στο ΕΘΝΟΣ 11/2/2010)
Σύμφωνα με τον Βέλγο οικονομολόγο Πωλ ντε Γκρο «το ενδεχόμενο της ελληνικής διάσωσης θα απαιτούσε λιγότερο από 3% του δημόσιου δανεισμού της Ευρωζώνης, ποσό αμελητέο συγκρινόμενο με τις εκατοντάδες δισεκατομμυρίων που παραχωρήθηκαν πρόσφατα στις ευρωπαϊκές τράπεζες». Σύμφωνα με τον ίδιο, στο άρθρο 100 του Συμφώνου Σταθερότητας της Ε.Ε., δεν προβλέπεται μεν δεσμευτική αλληλεγγύη μεταξύ των εταίρων, αλλά και δεν απαγορεύεται -όπως λένε τελευταία.
(Στοιχεία από άρθρο του Κ. Βεργόπουλου στην ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ 7/2/2010)
Η περσινή έκθεση του ΙΟΒΕ (ινστιτούτο έρευνας του ΣΕΒ) υπογραμμίζει ότι η Ελλάδα δεν είχε ορατές επιπτώσεις από την κρίση, καθώς έχει ακόμα σημαντικό Δημόσιο Τομέα και τράπεζες που δεν παίρνουν μεγάλα ρίσκα. Σαν μέτρα για αντιμετώπιση πιθανής κρίσης βέβαια πρότεινε ό,τι θα την επιδείνωνε: μείωση του δημόσιου τομέα και ‘άνοιγμα’ του χρηματοπιστωτικού συστήματος! Αυτό ακριβώς έκανε το ελληνικό κράτος. Έτσι φέτος η ίδια έκθεση του ΙΟΒΕ παρατηρεί μείωση των βιομηχανικών επενδύσεων κατά 45%, ενώ το Πρόγραμμα Σταθερότητας παρατηρεί ότι η μείωση του ελληνικού ΑΕΠ κατά 1,2% το 2009, «… οφείλεται ως επί το πλείστον στην αρνητική συμβολή κατά 6,1 μονάδες της ως πρόσφατα δυναμικής εγχώριας ζήτησης».
Είναι απολύτως βέβαιο λοιπόν ότι μειώνοντας κι άλλο το βιοτικό επίπεδο των εργαζομένων και τα αναμενόμενα έσοδα του Κράτους απ αυτούς (οι άλλοι, οι έχοντες και κατέχοντες, πάντα συνεισφέρουν το ελάχιστο δυνατόν και κανένα μέτρο δεν παίρνεται γι αυτό, αντίθετα, μειώνεται διαρκώς ο φορολογικός συντελεστής για τα κέρδη τους, ήδη βρίσκεται στο 25%), το έλλειμμα θα επιδεινωθεί και η κρίση θα βαθύνει. Αμφιβάλλει κανείς ότι οι συμβάσεις έργου και τα stage μειώνουν κι άλλο τα -ήδη χαμηλά- έσοδα του Δημοσίου; Εξετάζοντας άλλωστε τις αιτίες για την έκρηξη του δημόσιου χρέους, το αποτύπωμα της αστικής τάξης είναι ανεξίτηλο. Το δημοσιονομικό πρόβλημα το δημιούργησε το κεφάλαιο κι όχι η εργασία. Η τελευταία έκθεση του διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας για το 2008, περιγράφει με κάθε λεπτομέρεια τον… ένοχο: «τα έσοδα από τη φορολογία εισοδήματος νομικών προσώπων μειώθηκαν κατά 10% έναντι του προηγούμενου έτους και υστέρησαν κατά 13,9% σε σχέση με το στόχο του προϋπολογισμού, παρά τη σημαντική αύξηση των κερδών το 2007 κατά 26%. Η εξέλιξη αυτή οφείλεται στη μείωση του φορολογικού συντελεστή κατά 13,8% (από 29% σε 25%) για τα κέρδη του 2007»!
(Στοιχεία από άρθρο του Λ. Βατικιώτη στην εφημερίδα ΠΡΙΝ)
Απ ό,τι φαίνεται, ο μόνος που έχει συμφέρον από το βάθεμα και την διεύρυνση της κρίσης (που απ όλα τα παραπάνω είναι φανερό ότι επιδιώκεται συστηματικά), είναι οι κερδοσκόποι του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου που παίζουν με τα CDS, και πιθανόν και το παραγωγικό κεφάλαιο της Γερμανίας, που αφ ενός μεν στηρίζεται στη συμπίεση των εργατικών εισοδημάτων, αφ ετέρου δε -καθώς στηρίζεται στην τεχνολογική υπεροχή του- πιέζει για σταθερό και υπερτιμημένο ευρώ, αδιαφορώντας (αν όχι επιδιώκοντας) για το ότι έτσι αυξάνει το χρέος των άλλων εταίρων της ευρωζώνης.
Τα παραπάνω στοιχεία μας δίνουν το εξής αντίδοτο στην κρίση: Αυξάνεται η εγχώρια ζήτηση για να αυξηθεί το προϊόν, αυτό να αυξήσει τα δημόσια έσοδα κι αυτά με τη σειρά τους να μειώσουν το δημοσιονομικό έλλειμμα, που θα πάψει πλέον να πυροδοτεί την αύξηση του δημόσιου χρέους και τη λύσσα των Βρυξελλών. Αντί αυτής της προφανούς παρότι μηχανικής λύσης, το ΠΑΣΟΚ με τη σύμφωνη γνώμη της ΕΕ και των βιομηχάνων τι προτείνει; Κάθετη μείωση μισθών – ημερομισθίων και εγχώριας ζήτησης! Μα αυτό θα την «κάψει» την οικονομία, θα φέρει μαζί με φτώχεια, ανεργία και χιλιάδες άστεγους, χρόνια και παρατεταμένη ύφεση, «λουκέτα» και «κανόνια»!
Τα μέτρα που εξήγγειλε η Κυβέρνηση, δεν πρόκειται να λύσουν το πρόβλημα. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα Σταθερότητας και Ανάπτυξης, στην πρώτη θέση και με διαφορά, συνεισφέροντας τις 6 ποσοστιαίες μονάδες από τις 10,7 του ελλείμματος του 2009, είναι η υστέρηση των εσόδων– κι όχι οι δαπάνες που συνήθως χαρακτηρίζονται υπαίτιες. Η πρώτη διαπίστωση λοιπόν είναι πως κατά βάση δεν έχουμε πρόβλημα «σπάταλου κράτους» ή γενναίων παροχών που απολαμβάνουν οι εργαζόμενοι, αλλά ανεπαρκών εσόδων.
Αλήθεια, πόσο συνεισφέρει στα έσοδα το εφοπλιστικό κεφάλαιο (μιλάμε για το 20% του παγκόσμιου στόλου); Πόσο φόρο απέδωσαν τα 11,8 δις € κέρδη των εισηγμένων στο χρηματιστήριο επιχειρήσεων; Και πόσα από τα 6 δις € φόρου ετησίως (που αναλογεί στα 500 δις € που διακινούνται μέσω offshore εταιρειών ελληνικών συμφερόντων) εισπράχτηκαν; Και πόσο μειώνουν τα έσοδα οι κάθε τόσο χαριστικές ρυθμίσεις για τα χρέη των μεγάλων επιχειρήσεων (η εισφοροδιαφυγή πάντως ανέρχεται σε 8 δις € το χρόνο);
Η κυβέρνηση, στην πράξη ασπάζεται το «φετιχισμό του ελλείμματος» (που αποδοκίμαζε ο Στίγκλιτς) και επιλέγει μια γραμμή βίαιης αναδιάρθρωσης, ανάλογη της περιόδου ’90-’93: υπό την επίκληση της δημοσιονομικής κρίσης και των έξωθεν πιέσεων για εξορθολογισμό των δημόσιων οικονομικών, επιχειρεί μια αναδιάταξη του επιχειρηματικού χάρτη, προς όφελος του μεγάλου εγχώριου και διεθνούς κεφαλαίου κι επίσης μια άνευ προηγουμένου μείωση του καθαρού εισοδήματος των εργαζομένων και συντριβή κατοχυρωμένων δικαιωμάτων τους, όπως τα ασφαλιστικά και τα φορολογικά. Η κυβέρνηση επομένως δεν θέλει να μειώσει το έλλειμμα και το χρέος. Εκ του πονηρού τα επικαλείται σείοντάς τα εκφοβιστικά για να νομιμοποιήσει και να συγκαλύψει την αντιλαϊκή της επίθεση, παρουσιάζοντάς την ως εθνική ανάγκη.
(Στοιχεία από άρθρο του Λ. Βατικιώτη στην εφημερίδα ΠΡΙΝ)
Δεν μας φταίνε συνάδελφοι οι εφοριακοί, ή οι τελωνειακοί, ή οι όποιοι άλλοι πιθανώς παίρνουν κάτι λίγο παραπάνω από μας. Όπως και εμείς δεν φταίμε για τους εργαζόμενους στο Δημόσιο ή στον ιδιωτικό τομέα, που δεν παίρνουν ούτε τα δικά μας μικρο-επιδόματα. Άλλοι είναι αυτοί που έχουν συμφέρον απ αυτόν τον μικρόψυχο και κοντόφθαλμο συντεχνιασμό και παίζουν στις πλάτες μας παιχνίδια με πολλά δις €. Εξάλλου το ‘διαίρει και βασίλευε’ από αιώνες αποτελούσε προσφιλή (και λίαν αποτελεσματική) μέθοδο απομύζησης των εργαζομένων από τις εκάστοτε εξουσίες.
Σήμερα πρόκειται για το ξήλωμα κοινωνικών κατακτήσεων 1,5 αιώνα
και δεν θα μας τις ξαναεπιστρέψουν αμαχητί.
Κι αν μας έχουν πείσει να φοβόμαστε την κρίση,
ας μην ξεχνάμε ότι αυτοί φοβούνται την οργή μας, τους δεκέμβρηδες που θα ‘ρθουνε.